Άνθρωπος να ‘μαι, πια δεν το θέλω!

Άνθρωπος να ‘μαι, πια δεν το θέλω! Κουράστηκα! Κι αν αύριο, τα βήματα του θανάτου προϋπαντούσα κάθιδρος, θρυμματισμένος από τον τρόμο στο κατώφλι, σχίζοντας τα μάγουλά μου από την αναμασημένη απελπισία, θα ‘ταν αυτό το ευχαριστώ μου. Θα ‘ταν μια κάποια λύτρωση. Γιατί μετρώντας και ξαναμετρώντας την ύπαρξη ετούτη, δε λέει να τη χωρέσει ο νους μου. Τι τα θες; Μια βγαίνω λειψός, μια περισσεύω. Μια γωνιά ‘δω πάνω, μια κώχη να χωρέσω, να ξαποστάσω, πουθενά! Είναι κι αυτό, βλέπεις, πως φοβάμαι φίλε μου την αγκαλιά. Φοβάμαι πως θα διαρραγώ σε λυγμούς, γιατί κάθε που μ’ αγγίζουν αναθυμούμαι ξαφνικά πως υπάρχω...

Άνθρωπος να ‘μαι, πια δεν το θέλω! Όχι, δεν το θέλω ν’ αγαπώ! Γιατί κι εσείς, λατρεμένοι της ζωής μου, τόσο φτηνό είναι το αίμα σας, που σχεδόν τσάμπα το περισυλλέγω στις αγορές του Κόσμου. Κι αυτό δεν το αντέχω! Αχ καλέ μου Βάρναλη! Τα σκουλήκια δεν πεθαίνουν διαμελισμένα σε μιαν αγορά του Κοσόβου, απανθρακωμένα σ’ ένα λεωφορείο στο Ιρακ ή στη Γάζα, αιμορραγώντας κάτω από συντρίμμια ενός χαμόσπιτου! Τα σκουλήκια δεν πεθαίνουν στη Σομαλία, μ’ ένα κατσαβίδι καρφωμένο στην καρωτίδα, πνιγμένα από το ίδιο τους το αίμα! Δεν ψυχορραγούν στις ασπαίρουσες αγκαλιές άλλων σκουληκιών, σε ασθενοφόρα που αναδίδουν εκκωφαντική την αποφορά της επερχόμενης ήττας ή σε χειρουργεία αποστειρωμένα από τους ήχους του δρόμου ή την ελπίδα.

Απόκαμα πια! Μα δεν το βλέπετε, λοιπόν; Δε βλέπετε τους φίλους σας να φέρνουν στον κόσμο παιδιά, παιδιά που είναι ήδη νεκρά κάπου στη γης; Ποιο χαμόγελο θα γείρει υπέρ μας την πλάστιγγα του θανάτου, τη σφοδρότητα του φονικού που μας καταπίνει; Ποια μάνα μπορεί να σηκώσει νεκρό παιδί, δίχως να καταρρεύσει ο καθρέφτης του κόσμου σε θρύψαλα; Ποιος πατέρας, δίχως να λυγίσουν τα μπράτσα του απ' την ανημπόρια, απ' το παμφάγο σαρκασμό του φρεσκοσκαμμένου χώματος; Πόση υπομονή, λοιπόν; Πόση αγάπη χρειάζεται για να σταθούμε τίμιοι, απέναντι στο μαχαίρι που μας σαρώνει; Πόσο μίσος αντέχουν τα τοιχώματα της καρδιάς μας, προτού γίνουμε εμείς το μαχαίρι;

Όχι, όχι, αδερφοί μου! Άνθρωπος να ‘μαι, πια δεν το σηκώνω! Ανάμεσα στον Άνθρωπο και το σκουλήκι, χίλιες φορές το τελευταίο! Χίλιες φορές, το σκουλήκι διαλέγω! Δεν το μπορεί, ο Άνθρωπος, να σηκώσει τον Κόσμο κι όμως πρέπει. Δεν το μπορεί, το σκουλήκι, να σηκώσει τον Κόσμο, μα δε χρειάζεται. Έτσι δειλός, μοιραίος κι άβουλος αντάμα, να προσμένω μόνο κάποια φτέρνα...

9 σχόλια:

Serri Chrisa είπε...

Καταρχην Αντώνη μου καλή χρονιά....αλλα μ'αυτα που καθε μέρα βλέπουμε να συμβαίνουν αυτή η ευχή εχει καταντήσει ασχετη!!..Ανθρωπος να'μαι πια δεν το θέλω.....το ιδιο σκεφτηκα κι εγω σημερα βλεποντας μια παρόμοια εικόνα στις ειδήσεις....τοσο ανίσχυρη τοσο αδυναμη να βοηθήσω σε όλο αυτο που συμβαίνει....κι εγω κουράστηκα....που θα παέι όλο αυτο ρε φίλε...γιατι...;;;

Big Panda είπε...

Καλή χρονιά Χρύσα μου... Ίσως τελικά να είναι απλά ζήτημα αριθμών... Αν δηλαδή φέτος μετρήσουμε, έστω και ένα νεκρό λιγότερο από πέρυσι, να τολμήσουμε να πούμε ότι αυτή η χρονιά πήγε καλύτερα! Τέτοια κατάντια, δηλαδή! Ζωή τη ζωή, ίσως έτσι καταφέρουμε να σώσουμε την Ανθρωπότητα σε μερικά... εκατομμύρια χρόνια!! Γιατί, γιατί, γιατί;;; Ξέρει κανείς, άραγε;;; Μπορεί άραγε κανείς να είναι πραγματικά ευτυχισμένος, έχοντας γνώση αυτού του ακρωτηριασμού, που συντελείται καθημερινά στον κόσμο;;; Πόσο λαχταρώ να ξεχνούσα, να γινόμουν και πάλι παιδί! Αλλά δεν είμαι...

Serri Chrisa είπε...

Τι ομορφο αραγε σεναριο....να μεναμε παιδάκια...το μόνο μας πρόβλημα και καημος να ηταν το ποιός κερδισε στο κρυφτό,στις δωδεκάδες,στα μήλα...και σε ολα τα αγαπημενα παιχνίδια...δυστυχως όμως μεγαλώνουμε,ξεχνάμε και σκληραίνουμε..εχουμε μάλιστα την εντύπωση πως γεννηθήκαμε μεγάλοι...προσωπικά αγαντάρω και παλεύω να παραμείνω οσο μπορώ παιδί και αυτο πολλές φορές με σωζει πολλές φορές όμως με δυσκολευει...ξερεις να δεχομαι την σκληρότητα της ζωής των...μεγάλων....!Παρολαυτα προτιμώ να νιωθω παιδι κι ας με πονάνε παρα να ειμαι εγω αυτη που θα προκαλέσει τον πονο...Φιλια και καλο βραδυ!!!!

Dimitris Mouroulis είπε...

Φίλε μου, έχω καταντήσει σε κάτι τέτοια απλά να προσπαθώ συνειδητά να μη σκέφτομαι. Ή τουλάχοστον να μην αφήνω την φρίκη να με διαλύσει. Αν προσπαθήσουμε να σηκώσουμε τον πόνο του κόσμου, απλά θα πεθάνουμε από το φορτίο.
Προσπαθώ απλά να κάνω όσο πόνο έχω γόνιμο και για τους άλλους, γιατί με το να πεθάνω, δεν θα βοηθήσω κανέναν από αυτούς που λυπάμαι...

Big Panda είπε...

Έχεις δίκιο Δημήτρη! Είναι, απλά, που γνώση και παράδεισος δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Κι αν μπορούν, ο νους μου αδυνατεί να χωρέσει το πώς. Όπως το λες. Έχουμε απλά ο ένας τον άλλο. Ας θρέψουμε την αγάπη μας μέσα στον κύκλο που μπορούμε να κατανοήσουμε. Μακάρι η προσευχή να έχει τη δύναμη που αναζητάς. Ίσως τότε αρχίσω κι εγώ να προσεύχομαι...

Eleni Lenou είπε...

"Αφού ο σκοπός του πολέμου είναι η καταστροφή του εχθρικού κράτους, έχει κανείς το δικαίωμα να σκοτώσει τους υπερασπιστές του ενόσω αυτοί είναι είναι ένοπλοι. Από τη στιγμή που παραδώσουν τα όπλα και παραδίνονται, παύουν να είναι εχθροί ή όργανα του εχθρού και ξαναγίνονται απλώς άνθρωποι χωρίς κανείς πια να έχει δικαίωμα στη ζωή τους.

Μερικές φορέ... Read Moreς είναι δυνατόν να καταστρέψει κανείς ένα κράτος χωρίς να σκοτώσει ούτε ένα από τα μέλη του.

Ο πόλεμος λοιπόν, δε δίνει κανένα δικαίωμα περισσότερο από εκείνα που είναι αναγκαία για τον σκοπό του. Ο ι αρχές αυτές δεν έιναι οι αρχές του Grotius και ούτε θεμελιώνονται στην αυθεντία των ποιητών. Συνάγονται από την φύση των πραγμάτων και θεμελιώνονται στον Λόγο"

J.-J. ROUSSEAU

Elenh Kechri είπε...

Υπάρχουν εγκλήματα που γίνονται με όπλα, καθώς και εγκλήματα που γίνονται χώρις όπλα...Υπάρχουν εγκλήματα που γίνονται με αίμα και φανερά και άλλα που γίνονται αναίμακτα και σιωπηλά...Πόσο άραγε διαφέρουμε από αυτούς που κρατούν όπλα? Όλοι μας είμαστε κομμάτια του κόσμου αυτού...και όλοι μας κάνουμε τις επιλογές μας μπαίνοντας στη λογική της παράλογης καθημερινότητάς μας και χάνοντας τελικά ο,τι θα μας έκανε ίσως να ξεχωρίζουμε ως όντα...και όχι δεν έχω το δικαίωμα να επιλέξω να είμαι σκουλίκι, γιατί αυτό τουλάχιστον είναι χρήσιμο και θετικά παραγωγικό. Δυστυχώς, πρέπει να επιλέξω να είμαι ντε και καλά άνθρωπος ώστε να ζω με τα αποτελέσματα των βολεμένων επιλογών μου...

Big Panda είπε...

Αλλά, Ελένη μου, ακόμη κι αν είχαμε το δικαιώμα, την ικανότητα θα την είχαμε;; Να ζούσαμε δηλαδή χρήσιμοι και θετικά παραγωγικοί;; Αχ, τα πάντα έχουν μια τιμή ή ένα τίμημα. Αν είσαι, συνάμα, φτωχός και δειλός, τότε δεν μπορείς να πληρώσεις τίποτε απ' τα δύο!! Αλλά προσπαθούμε σκληρά να γίνουμε σκουλήκια! Γι' αρχή - για κοίτα γύρω σου - έχουμε μάθει να... σερνόμαστε!!

Elenh Kechri είπε...

"...Ανάμεσα στον Άνθρωπο και το σκουλήκι, χίλιες φορές το τελευταίο! Χίλιες φορές, το σκουλήκι διαλέγω!..." Μα νομίζω ότι δεν τέθηκε ευθής εξαρχής αυτό το ζήτημα. Φυσικά και κανείς μας δεν είναι Θεός, Ανώτερη Δύναμη ή τέλος πάντων όπως αλλιώς θέλεις αποκάλεσέ το, ώστε να μπορεί να έχει αυτή την ικανότητα. Πιστεύεις πραγματικά ότι το θέμα είναι πάντα το χρήμα? Συμφωνώ πάντως ως προς το δεύτερο τη δειλία. Το σκουλίκι δεν πληρώνει σε χρήμα απλά κάνει τη δουλειά του και γι' αυτό είναι χρήσιμο και θετικά παραγωγικό. Από την άλλη νομίζω ότι σε όλες σχεδόν τις ανθρώπινες κοινωνίες, ο άνθρωπος είχε την τάση να σέρνεται...Αυτό που θέλω εγώ να τονίσω είναι ότι τελικά δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να συγκρινόμαστε με κάποιο είδος του ζωικού βασιλείου...Νομίζω ότι η λέξη άνθρωπος από μόνη της είναι πλέον ό,τι πιο προσβλητικό υπάρχει...